Z katalogow IPN mozna domniemywac, ze Wiercioch Ryszard i Obuchowicz Zdzislaw zainicjowali rodzinna tradycje sluzby w Bezpiece.
Nr akt Sr.345/50

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
dnia 12 sierpnia 1950 r.

                     Wojskowy Sąd Rejonowy w Lublinie
                     na rozprawie w Lublinie
                     w składzie:
                    
  1. ppłk. Wiercioch Ryszard – jako przewodniczący
  2. por. Kalicki Alfons – jako ławnicy
  3. szer. Cieslak Edward – jako ławnicy
z udziałem sekr. Kalamarz Marii – jako protokolanta
w obecności oskarżyciela podprokuratora WPR Lublin mjr-a Obuchowicza Zdzisława,
z udziałem obrońcy; z wyboru adw. Biczyńskiego Jana,
rozpoznał sprawę

CZUMY IGNACEGO-KAROLA s. Franciszka i Katarzyny z d. Biernat, ur. 22 października 1891 r. w Niepołomicach koło Krakowa, ostatnio stale zamieszkałego w Lublinie, przy ul. Al. Racławickie 14 m. 60, Polaka, profesora zw. KUL-u, (specjalność skarbowość), żonatego z Lubów Szujska, ojca 10-ga dzieci w wieku od 9 do 31 lat, służącego w armii austriackiej w czasie 1914-1915 r., a od 1915 r. do 1919 r. przebywającego w niewoli rosyjskiej, w Wojsku Polskim służącego w 1920 r. w stopniu plutonowego podchor., odznaczonego orderem Komandorii Polonia Restituta, pochodzenia chłopskiego – ojciec posiadał ok 4 ha ziemi, bez majątku, w czasie okupacji niemieckiej przebywającego od listopada 1939 r. przez 6 miesięcy w więzieniu w Lublinie, a po zwolnieniu z więzienia w Niepołomicach gdzie nie pracował, w latach 1930-1935 należącego do Polskiego Stronnictwa Katolicko-Ludowego, bezpartyjnego, niekaranego,

oskarżonego o przestępstwo z art. 28 KKWP w związku z art. 86 § 2 KKWP.
Na podstawie całokształtu okoliczności, ujawnionych w toku przewodu sądowego i kierując się przepisami art.3, 240, 245-247 KWPK

Sąd uznał

CZUMĘ IGNACEGO-KAROLA winnym, że od czerwca 1945 r. do stycznia 1946 r. udzielał pomocy nielegalnej organizacji „WIN”, usiłującej przemocą zmienić ustrój Państwa Polskiego w ten sposób, że udzielał swego mieszkania na punkt kontaktowy oraz napisał broszurę pod tyt. „Polska i Sowiety” dla tejże organizacji;

to jest winnym przestępstwa z art. 28 w związku z art. 86 § 2 KKWP.
I za to

Skazał

CZUMĘ IGNACEGO-KAROLA na mocy art. 86 § 2 KKWP. na 10 (dziesięć) lat więzienia.
Na mocy art. 46 § 1 lit. B KKWP. pozbawia się skazanego praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na lat 5 (pięć).
Na mocy art. 48 § 1 KKWP. orzeka się przepadek całego mienia skazanego na rzecz Skarbu Państwa.
Na mocy art. 5 § 1 pkt. 2 ustawy o amnestii z 22 lutego 1947 r, to jest do 5 (pięciu) lat więzienia.
Na mocy art. 56 KKWP. zalicza się skazanemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od 23 stycznia 1950 r. do 12 sierpnia 1950 r.
Zarządza się pozostawienie w aktach sprawy dowodu rzeczowego zawartego w kopercie na karcie w aktach sprawy dowodu rzeczowego w kopercie dołączonej do akt sprawy.

UZASADNIENIE

Na podstawie przewodu sądowego, w szczególności na podstawie wyjaśnień oskarżonego, zeznania świadka Gołębiowskiego i ujawnionych dokumentów zostało ustalone, że oskarżony Czuma, zwyczajny profesor skarbowości na KUL-u, w czerwcu 1945 r., spotykając się ze swym dawnym uczniem, a w tym czasie asystentem na KUL-u, Wacławem Soroką, prowadził rozmowy na tematy polityczne, oświetlające ówczesną sytuację polityczną w Polsce i za granicą. W czasie tyvh rozmów Soroka zaproponował Czumie przygotowanie artykułów na tematy polityczne, zaznaczając, że zostaną one opublikowane w sposób nielegalny, przy czym dodawał on, że reprezentuje pewną grupę osób niezadowolonych ze stosunków politycznych w Polsce, które artykuły napisane w ich duchu sfinansują i wydadzą w formie broszury. W związku z tym tytułem „Polska a Anglia” i „Polska i Sowiety”, w których naświetlał aktualne stosunki polityczne w Polsce i arenie międzynarodowej. Z przygotowanych rękopisów narzeczona Soroki, Oleńka, w mieszkaniu osk. Czumy sporządziła maszynopisy. W miesiącu lipcu, pod koniec 1945 r. Soroka dostarczył osk. Czumie gotowe broszury wydrukowane i oskarżony po zapoznaniu się z ich treścią stwierdził, że odpowiadają jego rękopisom, poza tym ustalił, że wydano je z ramienia „Ruchu Oporu”, w „Polsce Podziemnej”. Osk. Czuma wielokrotnie spotykał się z Soroką i z innymi znajomymi Soroki, np. z Zadragiem Janem, także asystentem KUL-u. Przy tych spotkaniach także omawiane były aktualne zagadnienia społeczno-polityczne, w sposób podany przez oskarżonego w broszurach i o takim nastawieniu. W grudniu 1945 r. do osk. Czumy przyszedł Soroka i wręczył mu sumę kilku tys. zł. w formie honorarium za napisane dla organizacji broszury. W styczniu 1946 r, do mieszkania osk. Czumy przyszedł Soroka wraz z dwoma osobnikami, tj. Gołębiewskim Marianem i „Mruczkiem” o nieustalonym nazwisku. Przeprowadzono wtedy rozmowę i czyniono sugestie osk. Czumie przystąpienia do nielegalnej organizacji, nie postanowiono mu konkretnej propozycji, chcąc uprzednio wysondować opinię jego co do ewentualnej współpracy. Osk. Czuma raczej dawał do zrozumienia, że nie zamierza współpracować z nielegalną organizacją, a zaznaczył na propozycję Soroki, że jest gotów na pisanie dalszych artykułów o charakterze publicystycznym, o ile tematy, na które ma się wypowiadać, odpowiadają jego poglądom ideologicznym. Po tym fakcie osk. Czuma nie spotykał się już z z tymi osobnikami, gdyż Gołębiowski został w styczniu1945 r. aresztowany, a Soroka wyjechał za granicę.

W okresie amnestyjnym 1942 r. osk. Czuma rozmawiał z Janem Zadragiem, który oświadczył mu, iż ujawnił się przed Komisją Amnestyjną i że był szefem BIP-u, organizacji nielegalnej „WiN”. Osk-ny Czuma ze swej działalności nie ujawnił się.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony Czuma udzielił pomocy nielegalnej organizacji „WiN”, usiłującej przemocą zmienić ustrój Państwa Polskiego, przy czym Sąd zakwalifikował ten czyn jako przestępstwo z art. 28 w związku z art. 86 § 2 KKWP.

Bezspornym jest, że osk. Czuma, przygotowując broszury dla nieustalonej mu z nazwy grupy ludzi, którą reprezentował wobec niego Soroka, zdawał sobie sprawę, że rozchodzi się o nielegalną organizację, występującą przeciwko ustrojowi Polski Ludowej, a całkowitą pewność uzyskał wtedy, gdy dostarczono mu wydrukowane jego prace z dopiskiem na karcie tytułowej „Ruch Oporu w Polsce Podziemnej”. W tym momencie osk. Czuma miał całkowitą pewność, że pracuje dla nielegalnej organizacji. Od tej organizacji przyjął za swą pracę pieniądze i w styczniu 1946 r. zgodził się z nią współpracować, o ile tematy, na które ma pisać, odpowiadają mu ideowo.

Nie jest ważnym dla ustalenia winy oskarżonego, jakiej organizacji udzielał on pomocy, ważne jest, że jest to organizacja nielegalna, walcząca z ustrojem Polski Ludowej. Bezspornym jest, że osk. Czuma swymi broszurami bezpośrednio udzielił pomocy nielegalnej organizacji, gdyż treść broszury pt. „Polska i Sowiety”, o innej trudno mówić, gdyż Sąd nią nie dysponuje, była wybitnie antypaństwowa i umożliwiała zrealizowanie nielegalnej organizacji jej celów, to jest zmiany przemocą ustroju Państwa Polskiego.

Sąd w swych ustaleniach przyjął, że osk. Czuma udzielił pomocy nielegalnej organizacji „WiN”, gdyż ustalono na rozprawie sądowej, że i Soroka, i pozostali, byli członkami „WiN”, pełniąc w nim kierownicze funkcje. Jeśli idzie o wiadomości oskarżonego Czumy odnośnie nazwy tej organizacji, to dowiedział się o niej, jak to Sądowi wyjaśnił, w okresie amnestyjnym 1947 r., nie ma jednak żadnej wątpliwości, że Czuma na przestrzeni 1945 r. do stycznia 1946 r. zdawał sobie sprawę, że nie udziela pomocy „WiN-owi”l gdyż w tym czasie na terenie województwa lubelskiego operowała tylko ta organizacja, o czym każdy mógł się dowiedzieć z prasy i z ogólnej opinii. Na terenie Lubelszczyzny nie było w tym czasie innej organizacji poza drobnymi oddziałkami, jak tylko „WiN”, oskarżony zaś wiedząc o tym, że ma do czynienia z zorganizowaną dużą grupą, dysponującą środkami technicznymi i finansowymi, na pewno zdawał sobie sprawę, że pomaga „WiN-owi”.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał go winnym wyżej opisanego czynu, przyjmując kwalifikacje z art. 28 w związku z art. 86 § 2 KKWP.

Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę jako, okoliczność obciążającą, całokształt działalności osk. Czumy tak w okresie przedwojennym do 1939 r., jak też wysoce niebezpieczny charakter udzielonej pomocy. Sąd doszedł do przekonania, że osk. Czuma jest zdecydowanym wrogiem Polski Ludowej, czego wyrazy dał nawet w czasie rozprawy sądowej. Sąd, wymierzając karę, doszedł do wniosku, że jest ona proporcjonalna do wysokiego napięcia złej woli oskarżonego.

Zgodnie z ustawą amnezyjną z 22 lutego1947 r. Sąd do wymierzonej kary pozbawienia wolności zastosował przepisy łagodzące karę do połowy, pozostawiając w całości kary dodatkowe.

ŁawnikPrzewodniczącyŁawnik
KalickiRWierciochCieslak

Najwyższy Sąd Wojskowy dnia 5 stycznia 1951 r. (nr post. Sn. Odw. S 2999/50) postanowił skargę decyzyjną obrońcy skazanego Czumy Ignacego-Karola pozostawić bez uwzględnienia, a wymieniony wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 12 sierpnia 1950 r.- pozostawić w mocy.

Szef
Wojskowego Sądu Rejonowego
RWiercioch
Mar. R. Wiercioch ppłk.